นานแล้วที่ผมไม่ได้กลับมาเขียนบล็อก

และแปลกดีที่ในวันที่ผมกลับมาเขียนอีกครั้ง กลับเป็นช่วงเดือนร่อบีอุ้ลเอาวัล

เดือนที่ทำให้หัวใจของมุสลิมจำนวนมากหันกลับไปนึกถึงชายคนหนึ่ง…

นบีมุฮัมหมัด ﷺ

ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ครั้งนี้ ผมไม่ได้อยากเขียนประวัติท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ แบบที่เราเคยอ่านกัน

ไม่ได้อยากเขียนเพียงว่า ท่านเกิดที่ไหน ใครคือบิดามารดาของท่าน ท่านทำฮิจเราะฮ์เมื่อไร เกิดสงครามอะไรขึ้นบ้าง หรือท่านเสียชีวิตในวันใด

เพราะเรื่องเหล่านี้ เราสามารถเปิดตำราแล้วค้นหาได้

แต่มีคำถามหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าถามตัวเองมากกว่า

เรา “รู้จัก” ท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ จริงหรือยัง?

เราอาจรู้จักชื่อของท่าน

เรารู้ว่าท่านคือศาสนทูตคนสุดท้าย

เรากล่าวซอละวาตแก่ท่าน

เรารักท่าน

เราโกรธเมื่อมีใครพูดไม่ดีเกี่ยวกับท่าน

แต่ถ้ามีใครถามเราว่า…

“อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณรักนบีมูฮัมหมัด ﷺ?”

เราจะตอบว่าอะไร?

และถ้าถามต่อว่า…

“ความรักนั้นเปลี่ยนชีวิตคุณอย่างไร?”

คำตอบของเราจะเป็นอย่างไร?

ผมคิดว่าคำถามนี้น่ากลัวกว่าการถามว่า เราจำประวัติศาสตร์ของท่านได้มากแค่ไหนเสียอีก

เพราะการรู้เรื่องของท่าน…

ไม่เท่ากับการรู้จักท่าน

และการรู้จักท่าน…

ก็ยังไม่เท่ากับการเดินตามท่าน

นี่จึงเป็นเหตุผลที่ผมอยากใช้โอกาสในเดือน ร่อบีอุ้ลเอาวัล กลับมาอ่าน السيرة النبوية อีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ ผมอยากอ่านมันด้วยสายตาของคนธรรมดาคนหนึ่ง

คนที่ยังมีความผิดพลาด

ยังมีความอ่อนแอ

ยังมีวันที่ศรัทธาขึ้นและลง

ยังต้องทำงาน

ต้องหาเลี้ยงชีพ

ต้องรับผิดชอบครอบครัว

ต้องพบเจอผู้คน

ต้องตัดสินใจเรื่องต่างๆ

และต้องอยู่ในโลกที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ผมอยากลองถามว่า…

ชีวิตของนบีมูฮัมหมัด ﷺ เมื่อกว่า 1,400 ปีก่อน จะพูดอะไรกับชีวิตของเราในปี 2026?

และยิ่งผมอ่านซีเราะฮ์มากขึ้น ผมกลับพบว่า…

มันไม่ได้เก่าเลย

เพราะมนุษย์อาจเปลี่ยนโทรศัพท์

เปลี่ยนเทคโนโลยี

เปลี่ยนรูปแบบการทำงาน

เปลี่ยนเมือง

เปลี่ยนโลก

แต่หัวใจของมนุษย์…

ยังคงต้องการความรัก

ยังต้องการความยุติธรรม

ยังต้องการความหมาย

ยังต้องการคนที่ไว้วางใจได้

ยังต้องการผู้นำที่ไม่หลงอำนาจ

และยังต้องการทางกลับไปหาอัลลอฮ์

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่า ทำไมเราจึงยังต้องกลับมาอ่านชีวิตของนบีมูฮัมหมัด ﷺ

ไม่ใช่เพื่อย้อนกลับไปอยู่ในศตวรรษที่ 7

แต่เพื่อค้นหาว่า…

เราควรเป็นมนุษย์แบบไหนในศตวรรษที่ 21

เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครรู้ว่าโลกกำลังรอเขาอยู่

นบีมูฮัมหมัด ﷺ ไม่ได้เกิดมาในพระราชวัง

ท่านไม่ได้เกิดมาพร้อมอำนาจ

ไม่ได้เกิดมาพร้อมกองทัพ

ไม่ได้เกิดมาพร้อมทรัพย์สินมหาศาล

และไม่ได้เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ไร้ปัญหา

ตรงกันข้าม…

ท่านเป็นเด็กกำพร้า

บิดาของท่าน อับดุลลอฮ์ เสียชีวิตก่อนที่ท่านจะลืมตาดูโลก

เมื่ออายุได้ราว 6 ขวบ ท่านสูญเสียมารดา อามินะฮ์

และเมื่ออายุราว 8 ขวบ ท่านสูญเสียปู่ผู้อุปการะ อับดุลมุฏฏอลิบ

ก่อนที่ลุงของท่าน อบูฏอลิบ จะรับท่านไปเลี้ยงดูต่อ

ชีวิตวัยเด็กของท่านจึงรู้จักคำว่า “การสูญเสีย” ตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าใจโลกดีด้วยซ้ำ

เมื่อผมคิดถึงตรงนี้ ผมรู้สึกว่าเรามักเข้าใจคำว่า “ผู้นำ” ผิดไป

เรามักคิดว่าผู้นำคือคนที่แข็งแรงที่สุด

มีเงินมากที่สุด

มีอำนาจมากที่สุด

พูดเก่งที่สุด

หรือมีคนติดตามมากที่สุด

แต่ชีวิตของท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ กลับเริ่มต้นจากเด็กคนหนึ่งที่รู้จักความเปราะบางของชีวิต

บางที…

นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ท่านเข้าใจความเจ็บปวดของคนอื่นได้อย่างลึกซึ้ง

ท่านรู้จักเด็กกำพร้า

รู้จักคนยากจน

รู้จักคนที่ไม่มีที่พึ่ง

รู้จักความสูญเสีย

และรู้จักการถูกทอดทิ้ง

ผมจึงเริ่มเข้าใจว่า…

บางครั้งบาดแผลในชีวิตไม่ได้มีไว้ทำลายเรา แต่อาจถูกใช้เพื่อทำให้เราเข้าใจบาดแผลของคนอื่น

ก่อนเป็นผู้นำ…ท่านเป็นคนที่ผู้คนไว้ใจ

สิ่งหนึ่งที่ผมชอบมากในชีวิตของท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ คือ

ก่อนที่ท่านจะได้รับวะฮีย์

ก่อนที่ท่านจะกลายเป็นผู้นำของประชาชาติ

ก่อนที่ท่านจะมีสาวกจำนวนมาก

ผู้คนรู้จักท่านในฐานะ

الصادق الأمين

ผู้สัตย์จริง ผู้ซื่อสัตย์

ลองหยุดคิดตรงนี้สักนิด

ในโลกที่คนจำนวนมากอยากสร้าง “ภาพลักษณ์” ให้คนเชื่อ

ซีเราะฮ์กลับสอนเราว่า…

จงสร้างตัวตนก่อนสร้างภาพลักษณ์

เพราะเมื่อถึงวันที่คุณต้องพูดเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต

ผู้คนจะไม่ได้ดูแค่สิ่งที่คุณพูด

พวกเขาจะมองว่า…

“คนที่กำลังพูดกับฉันคนนี้ เป็นคนแบบไหน?”

นี่ไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลย

ในธุรกิจ ความน่าเชื่อถือสำคัญ

ในการเป็นหัวหน้า ความน่าเชื่อถือสำคัญ

ในครอบครัว ความน่าเชื่อถือสำคัญ

ในการดะอ์วะฮ์ ความน่าเชื่อถือสำคัญ

และในโลกออนไลน์ที่ใครๆ ก็สามารถสร้างภาพของตัวเองขึ้นมาได้ภายในไม่กี่นาที…

ความจริงใจยิ่งมีค่ามากกว่าเดิม

จนกระทั่งวันหนึ่ง…คำว่า “اقرأ” เปลี่ยนโลก

แล้ววันหนึ่ง…

นบีมูฮัมหมัด ﷺ ขึ้นไปยังถ้ำฮิรออ์

และชีวิตของท่านก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ญิบรีล อะลัยฮิสลาม มาหาท่าน

และกล่าวว่า

اقرأ

จงอ่าน

จากนั้นวะฮีย์ก็เริ่มต้นขึ้น

และชายคนหนึ่งจากมักกะฮ์…

กำลังจะกลายเป็นศูนย์กลางของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์มนุษย์

แต่สิ่งที่น่าคิดคือ…

อิสลามไม่ได้เริ่มต้นด้วยคำว่า

“จงครอบครอง”

“จงร่ำรวย”

“จงมีอำนาจ”

หรือ

“จงให้ผู้คนติดตามเจ้า”

คำแรกคือ

اقرأ

จงอ่าน

บางทีโลกของเราวันนี้ก็ต้องการคำนี้อีกครั้ง

อ่านก่อนพูด

อ่านก่อนตัดสิน

อ่านก่อนแชร์

อ่านก่อนเชื่อ

อ่านเพื่อรู้จักพระผู้สร้าง

อ่านเพื่อรู้จักตัวเอง

อ่านเพื่อเข้าใจมนุษย์

และอ่านเพื่อให้ความรู้เปลี่ยนเรา ไม่ใช่เพียงเพิ่มข้อมูลในหัว

นบีมูฮัมหมัด ﷺ ไม่ได้เปลี่ยนโลกด้วยการเริ่มจากโลก

ท่านเริ่มจากคน

จากบ้าน

จากหัวใจ

จากคนไม่กี่คน

ท่านหญิงคอดีญะฮ์ رضي الله عنها

ท่านอบูบักร رضي الله عنه

ท่านอาลี رضي الله عنه

ท่านซัยด์ رضي الله عنه

และผู้ศรัทธายุคแรกๆ

ผมคิดว่านี่เป็นบทเรียนที่สำคัญมากสำหรับคนยุคเรา

เราชอบพูดว่า

“อยากเปลี่ยนสังคม”

“อยากเปลี่ยนประเทศ”

“อยากเปลี่ยนโลก”

แต่บางทีเรายังไม่ได้เปลี่ยนตัวเองเลย

เราต้องการผู้นำที่ดี

แต่เรายังเป็นคนที่รักษาสัญญาไม่ได้

ต้องการสังคมที่ซื่อสัตย์

แต่เรายังโกหกเรื่องเล็กๆ

ต้องการธุรกิจที่มีคุณธรรม

แต่เรายังเอาเปรียบลูกค้า

ต้องการครอบครัวที่อบอุ่น

แต่เรากลับไม่มีเวลาให้คนในบ้าน

ซีเราะฮ์จึงทำให้ผมย้อนถามตัวเองว่า…

ถ้าผมอยากเปลี่ยนโลก ผมเริ่มเปลี่ยนตัวเองแล้วหรือยัง?

ฏออิฟ…วันที่ท่านถูกทำร้าย แต่หัวใจยังมีความเมตตา

มีเหตุการณ์หนึ่งในซีเราะฮ์ที่ผมคิดถึงทีไร ก็ยังสะเทือนใจ

ฏออิฟ

ท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ ไปหาผู้คนด้วยความหวังว่าจะนำพวกเขาไปสู่อัลลอฮ์

แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการปฏิเสธและการทำร้าย

ท่านถูกขว้างด้วยก้อนหินจนได้รับบาดเจ็บ

มีรายงานว่า ในวันนั้นมะลาอิกะฮ์ประจำภูเขาได้มาหาท่าน และเสนอว่าหากท่านต้องการ มะลาอิกะฮ์พร้อมจะประกบภูเขาทั้งสองข้างเข้าหากันเพื่อลงโทษชาวฏออิฟ

แต่ท่านกลับปฏิเสธ และกล่าวว่าท่านยังหวังว่าสักวันหนึ่ง ลูกหลานของพวกเขาจะเป็นผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮ์

ถ้าเป็นเรา…

เราจะรู้สึกอย่างไร?

บางทีเราคงพูดว่า

“พอแล้ว ไม่เอาแล้ว”

หรืออาจคิดว่า

“พวกนี้สมควรได้รับสิ่งที่พวกเขาทำ”

แต่หัวใจของท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ กลับไม่ได้หยุดอยู่ที่ความเจ็บปวดของตัวเอง

นี่คือสิ่งที่ผมคิดว่าโลกยุคนี้ต้องการอย่างมาก

คนที่ถูกทำร้าย แต่ไม่กลายเป็นคนที่ทำร้ายคนอื่นต่อ

คนที่ถูกเกลียด แต่ไม่ปล่อยให้ความเกลียดเปลี่ยนหัวใจตัวเอง

คนที่มีอำนาจตอบโต้ แต่ยังเลือกความเมตตา

และนี่อาจเป็นหนึ่งในความหมายที่ลึกที่สุดของคำว่า: رحمة (ความเมตตา)

จากมักกะฮ์สู่มะดีนะฮ์

แล้วฮิจเราะฮ์ก็มาถึง

ผมชอบคำว่า “ฮิจเราะฮ์” มาก

เพราะมันเตือนเราว่า…

บางครั้งการเปลี่ยนชีวิตไม่ได้เกิดจากการอดทนอยู่ที่เดิมอย่างเดียว

แต่เกิดจากการกล้าที่จะเดินออกจากสิ่งที่เรารู้ว่าไม่สามารถพาเราไปสู่สิ่งที่ดีกว่าได้

ท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ จากมักกะฮ์ไปมะดีนะฮ์

และที่นั่น…

ท่านไม่ได้เพียงสร้างมัสยิด

แต่สร้างคน

สร้างความเป็นพี่น้อง

สร้างความรับผิดชอบ

สร้างสังคม

สร้างวัฒนธรรม

สร้างประชาชาติ

นี่ทำให้ผมคิดถึงโลกของเรา

เราอาจสร้างตึกสูง

สร้างบริษัท

สร้างแบรนด์

สร้างแพลตฟอร์ม

สร้างโครงการใหญ่โต

แต่คำถามคือ…

เราได้สร้าง “คน” ไปพร้อมกับสิ่งเหล่านั้นหรือไม่?

เพราะถ้าเราสร้างทุกอย่างได้ แต่ไม่สามารถสร้างมนุษย์ที่ดีขึ้นได้

สุดท้ายสิ่งที่เราสร้างอาจใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

แต่หัวใจของผู้สร้างกลับเล็กลงเรื่อยๆ

วันที่ท่านนบีมีอำนาจ

และสำหรับผม…

บททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์อาจไม่ใช่วันที่เขาไม่มีอะไร

แต่อาจเป็นวันที่เขา มีทุกอย่าง

ตอนที่นบีมูฮัมหมัด ﷺ กลับเข้าสู่มักกะฮ์ในฐานะผู้มีอำนาจ (ฟัตหุมักกะฮ์)

คนที่เคยทำร้ายท่านอยู่ตรงหน้า

คนที่เคยขับไล่ท่านอยู่ตรงหน้า

คนที่เคยสร้างความเจ็บปวดให้ท่านอยู่ตรงหน้า

แต่ท่านไม่ได้ใช้ชัยชนะเพื่อเลี้ยงความแค้น

ท่านกล่าวกับพวกเขาว่า “ไม่มีการตำหนิพวกท่านในวันนี้” แล้วให้อภัยแก่ผู้คนที่เคยกดขี่ท่านมาตลอดชีวิต

เพราะคนที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ไม่ได้วัดจากว่าเขาสามารถทำอะไรกับคนอื่นได้มากแค่ไหน

แต่วัดจากว่า…

เมื่อเขาสามารถทำร้ายคนอื่นได้ เขายังเลือกที่จะไม่ทำหรือไม่

นี่คือบทเรียนที่ผมอยากเอากลับมาใช้ในชีวิตตัวเองมากที่สุดข้อหนึ่ง

โดยเฉพาะเวลาที่เราเป็นหัวหน้า

เวลาที่เรามีเงินมากกว่า

เวลาที่เรามีอำนาจต่อรองมากกว่า

เวลาที่เราเป็นฝ่ายถูก

หรือแม้แต่เวลาที่เรารู้ว่า…

อีกฝ่ายทำอะไรเราไม่ได้

ตรงนั้นแหละที่ตัวตนของเราจะถูกเปิดเผย

แล้วท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ ก็จากโลกนี้ไป

สุดท้าย…

แม้แต่บุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์มนุษย์

ก็ต้องพบกับสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องพบ

ความตาย ก่อนกลับคืนสู่อัลลอฮ์

ท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ ป่วย

ร่างกายอ่อนแรง

แต่หัวใจยังห่วงประชาชาติ

และในช่วงสุดท้ายของชีวิต ท่านยังให้ความสำคัญกับการละหมาด

จนถึงวันจันทร์ที่ท่านมองออกมาจากห้อง เห็นผู้คนกำลังละหมาดตามหลังอบูบักร رضي الله عنه แล้วมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของท่าน ก่อนที่ท่านจะกลับเข้าไป และจากโลกนี้ไปในวันนั้นเอง

นบีมูฮัมหมัด ﷺ จากไปแล้ว

แต่สิ่งที่ท่านสร้างไว้ยังอยู่

ไม่ใช่พระราชวัง

ไม่ใช่ทรัพย์สินมหาศาล

ไม่ใช่อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่

แต่คือ…

มนุษย์

มนุษย์ที่ศรัทธา

มนุษย์ที่เปลี่ยนแปลงตัวเอง

มนุษย์ที่เปลี่ยนสังคม

และคำสอนที่เดินทางจากหัวใจหนึ่งไปสู่อีกหัวใจหนึ่ง

จนมาถึงเรา

แล้วเราอยู่ตรงไหนในเรื่องราวนี้?

ผมคิดว่านี่คือคำถามที่สำคัญที่สุด

เราอ่านซีเราะฮ์จบแล้ว

แล้วอะไรเปลี่ยน?

เราอ่านเรื่องความซื่อสัตย์

แต่เราซื่อสัตย์ขึ้นหรือยัง?

เราอ่านเรื่องความเมตตา

แต่เรายังโหดร้ายกับคนใกล้ตัวหรือเปล่า?

เราอ่านเรื่องการให้อภัย

แต่เรายังมีชื่อของใครบางคนอยู่ในบัญชีความแค้นของเราหรือไม่?

เราอ่านเรื่องการละหมาด

แต่ละหมาดของเรายังเป็นเพียงกิจวัตร หรือกลายเป็นความสัมพันธ์กับอัลลอฮ์แล้ว?

เราอ่านว่าท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ ใช้ชีวิตเพื่ออุมมะฮ์

แล้วเรากำลังใช้ชีวิตเพื่ออะไร?

เงิน?

ชื่อเสียง?

ยอดไลก์?

ธุรกิจ?

ตำแหน่ง?

หรือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น?

ร่อบีอุ้ลเอาวัล ไม่ควรจบลงเพียงด้วยการกล่าวถึงท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ

ผมไม่ได้เขียนบทความนี้เพราะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เดินตามสุนนะฮ์ได้สมบูรณ์

ตรงกันข้าม…

ยิ่งอ่านซีเราะฮ์มากเท่าไร ผมยิ่งเห็นว่าตัวเองยังห่างไกลอีกมาก

แต่บางที…

การรักท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นจากการเป็นคนที่สมบูรณ์

มันอาจเริ่มต้นจากการยอมรับว่า

“ผมยังไม่ดีพอ และผมอยากดีขึ้น”

อยากพูดให้ดีขึ้น

อยากทำงานให้ซื่อสัตย์ขึ้น

อยากเป็นผู้นำที่เมตตาขึ้น

อยากเป็นคนในครอบครัวที่ดีขึ้น

อยากให้อภัยง่ายขึ้น

อยากละหมาดด้วยหัวใจมากขึ้น

อยากทำประโยชน์ให้ผู้คนมากขึ้น

และอยากใช้ชีวิตโดยไม่ลืมว่า…

วันหนึ่งเราทุกคนจะต้องกลับไปหาอัลลอฮ์

บางที…นี่คือเหตุผลที่เราต้องกลับมาอ่านซีเราะฮ์

ไม่ใช่เพียงเพื่อรู้ว่า

นบีมูฮัมหมัด ﷺ เคยทำอะไร

แต่เพื่อถามว่า

“หลังจากรู้จักนบีมูฮัมหมัด ﷺ แล้ว…ผมควรทำอะไร?”

เราอาจเปลี่ยนโลกไม่ได้

แต่เราเปลี่ยนตัวเองได้

เราอาจนำคนทั้งประเทศไม่ได้

แต่เราดูแลครอบครัวของเราได้

เราอาจสร้างอุมมะฮ์ทั้งใบไม่ได้

แต่เราสามารถสร้างคนดีขึ้นมาได้หนึ่งคน

เราอาจไม่มีเงินมาก

แต่เรายังให้ความเมตตาได้

เราอาจไม่มีตำแหน่ง

แต่เรายังซื่อสัตย์ได้

เราอาจไม่มีชื่อเสียง

แต่เรายังทำความดีในวันที่ไม่มีใครเห็นได้

และบางที…

ความดีเล็กๆ ที่เราคิดว่าไม่มีความหมาย

อาจเป็นสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงทำให้ยิ่งใหญ่ในวันหนึ่ง

นบีมูฮัมหมัด ﷺ จากโลกนี้ไปแล้ว

แต่เรื่องราวของท่านยังไม่จบ

เพราะมันไม่ได้จบลงที่ปีที่ท่านเสียชีวิต

มันเดินทางผ่านท่านอบูบักร

ผ่านท่านอุมัร

ผ่านท่านอุษมาน

ผ่านท่านอาลี

ผ่านเศาะหาบะฮ์

ผ่านคนรุ่นแล้วรุ่นเล่า

และในวันนี้…

มันเดินทางมาถึงเรา

ถึงผม

ถึงคุณ

ถึงลูกหลานของเรา

คำถามจึงไม่ใช่ว่า

“เรารักท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ หรือไม่?”

เพราะมุสลิมทุกคนย่อมรักท่าน

แต่คำถามที่ลึกกว่านั้นคือ…

“ถ้าผมบอกว่าผมรักนบีมูฮัมหมัด ﷺ แล้วชีวิตของผมมีอะไรที่สะท้อนความรักนั้นบ้าง?”

บางที…

นี่อาจเป็นคำถามที่เราควรพกติดตัวออกไปจากเดือน ربيع الأول

ไม่ใช่เพียงคำตอบ

แต่เป็นคำถาม

คำถามที่เตือนเราในวันที่เราโกหก

ในวันที่เราโกรธ

ในวันที่เราใช้อำนาจ

ในวันที่เราทำธุรกิจ

ในวันที่เราอยู่กับครอบครัว

ในวันที่ไม่มีใครมองเห็น

และในวันที่เราต้องเลือกว่าจะเป็นคนแบบไหน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว…

เราไม่ได้ถูกถามว่าเราอ่านซีเราะฮ์มาแล้วกี่ครั้ง

แต่ชีวิตของเราจะเป็นพยานว่า…

เราเคยเดินตามสิ่งที่เราอ่านหรือไม่

اللهم صل وسلم وبارك على نبينا محمد ﷺ

ขออัลลอฮ์ทรงทำให้เรารักท่านนบีมูฮัมหมัด ﷺ อย่างแท้จริง รักด้วยหัวใจ รักด้วยคำพูด และที่สำคัญที่สุด…

รักด้วยการดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของท่าน ซอลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม (صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ)

آمين يا رب العالمين

The post السيرة النبوية appeared first on Saman Loh.