บางทีสิ่งที่เราต้องปล่อยวางไม่ใช่ชีวิต แต่คือ “ความเป็นฉัน” ที่อยู่ในหัวใจ ความรู้สึกที่ว่า

ฉันเป็นเจ้าของทุกอย่าง
ฉันถูกเสมอ
ฉันรู้ดีกว่าคนอื่น
ฉันสำคัญกว่าใคร
ฉันต้องได้รับการยอมรับ

และในที่สุด ฉันก็กลายเป็นศูนย์กลางของชีวิต

นี่คือ “อัตตา” ที่ค่อย ๆ เข้ามาครอบครองหัวใจ โดยที่บางครั้งเราแทบไม่รู้ตัว

ฟะนาอ์ ไม่ใช่การหายไปของตัวตน

ในภาษาของตะเศาวุฟ มีคำหนึ่งที่มักถูกพูดถึง นั่นคือ فناء (ฟะนาอ์) หากเข้าใจผิด อาจคิดว่ามนุษย์ต้องสูญเสียตัวตน หรือไปถึงขั้นหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับอัลลอฮ์

แต่สิ่งที่ควรเข้าใจอย่างระมัดระวังคือ สิ่งที่ควรจางหายไปนั้นคืออัตตาและความยึดติดที่ขวางกั้นเราจากการเป็นบ่าวของอัลลอฮ์ ไม่ใช่การที่มนุษย์กลายเป็นพระเจ้า และไม่ใช่การที่ความเป็นมนุษย์ของเราสูญสิ้นไป

เราไม่ได้หายไป แต่ความหลงว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่งต่างหากที่ควรหายไป เมื่อความหลงตนค่อย ๆ จางลง หัวใจก็เริ่มมองเห็นความจริงชัดขึ้นว่า เราเป็นบ่าว และอัลลอฮ์คือพระผู้อภิบาลของเรา

ยิ่งรู้จักตัวเอง ยิ่งรู้ว่าเราอ่อนแอ

ยิ่งเราเดินทางเข้าไปสำรวจหัวใจของตัวเอง เราอาจไม่ได้พบว่าตัวเองเก่งขึ้นอย่างที่คิด แต่กลับพบว่า

เราอ่อนแอเพียงใด
เราต้องการอัลลอฮ์มากเพียงใด
เราควบคุมชีวิตของตัวเองได้แค่ไหน
และมีสิ่งมากมายในชีวิตที่แท้จริงแล้วไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเราเลย

สุขภาพ เราควบคุมไม่ได้ทั้งหมด ชีวิต เรากำหนดไม่ได้ทั้งหมด ผู้คน เราบังคับหัวใจของพวกเขาไม่ได้ อนาคต เรามองไม่เห็น แม้แต่ลมหายใจที่กำลังเข้าออกอยู่ เราก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะมีต่อไปอีกนานเพียงใด

แต่เมื่อมนุษย์เข้าใจความจริงนี้ เขาไม่ได้กลายเป็นคนไร้ค่า ตรงกันข้าม เขากลับรู้จักตำแหน่งที่แท้จริงของตัวเอง นั่นคือ “บ่าวของอัลลอฮ์”

แม้ท่านนบี ﷺ ก็ยังเป็น “บ่าว”

สิ่งหนึ่งที่งดงามมากในอัลกุรอานคือ เมื่ออัลลอฮ์ทรงกล่าวถึงเหตุการณ์อัลอิสรออ์ อันเป็นเหตุการณ์ยิ่งใหญ่ของท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ พระองค์ไม่ได้เรียกท่านด้วยคำที่แสดงถึงสถานะทางโลก แต่ทรงกล่าวว่า

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا

“มหาบริสุทธิ์แด่พระองค์ ผู้ทรงนำบ่าวของพระองค์เดินทางในยามค่ำคืน…”
(อัลกุรอาน 17:1)

คำว่า بِعَبْدِهِ (บิอะบ์ดิฮี) แปลว่า “บ่าวของพระองค์” นี่เป็นบทเรียนที่ลึกซึ้งมาก ความสูงส่งของมนุษย์ไม่ได้อยู่ที่การหลุดพ้นจากความเป็นบ่าว แต่บางที ความสูงส่งที่สุดของมนุษย์ ก็คือการยอมรับอย่างสมบูรณ์ว่าเราคือบ่าวของอัลลอฮ์

ยิ่งเราเข้าใกล้พระองค์ เรายิ่งไม่ควรยกตัวเองขึ้น แต่ควรยิ่งถ่อมตนลง

แล้วถ้า “ฉัน” จางหาย ชีวิตจะเป็นอย่างไร?

เราไม่ได้กลายเป็นคนที่ทิ้งโลก เรายังกินข้าว ยังทำงาน ยังประกอบอาชีพ ยังแต่งงาน ยังเลี้ยงดูลูก ยังทำธุรกิจ ยังพบปะผู้คน ยังหัวเราะ ยังร้องไห้ และยังดำเนินชีวิตตามปกติ

สิ่งที่เปลี่ยนไม่ใช่ชีวิตภายนอก แต่คือหัวใจภายใน เมื่อหัวใจไม่ยกตัวเองเป็นศูนย์กลางอีกต่อไป

เมื่อได้รับ เรารู้จักขอบคุณอัลลอฮ์
เมื่อสูญเสีย เรารู้จักอดทน
เมื่อประสบความสำเร็จ เราไม่หลงลืมพระองค์
เมื่อทำผิด เรารีบกลับไปขออภัยโทษ
เมื่อมีความสามารถ เราไม่ดูถูกผู้อื่น
และเมื่อมีความรู้ เราไม่คิดว่าตัวเองรู้ทุกสิ่ง

เพราะเรารู้ว่า สิ่งที่เรามีทั้งหมดคือสิ่งที่อัลลอฮ์ทรงอนุญาตให้เรามี

ตะเศาวุฟไม่ใช่การหนีจากชีวิต

บางครั้งเราอาจเข้าใจว่าการขัดเกลาจิตใจหมายถึงการออกจากโลก ละทิ้งครอบครัว หรือไม่ใส่ใจเรื่องทางโลก แต่ชีวิตของผู้ศรัทธาไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อหนีจากโลก

เราอยู่ในโลก แต่ไม่จำเป็นต้องให้โลกเข้าไปครอบครองหัวใจ

เราทำงาน แต่หัวใจยังพึ่งพาอัลลอฮ์
เราหาเงิน แต่ไม่ให้เงินกลายเป็นพระเจ้าของเรา
เรารักครอบครัว แต่รู้ว่าครอบครัวเป็นอะมานะฮ์จากพระองค์
เราประสบความสำเร็จ แต่ไม่หลงลืมผู้ประทานความสำเร็จ

นี่คือการชำระหัวใจขณะที่ยังดำเนินชีวิตอยู่ ไม่ใช่การหนีจากชีวิต แต่คือการทำให้หัวใจไม่หลงทางระหว่างที่ใช้ชีวิต

บางทีสิ่งที่เราต้อง “ฆ่า” ไม่ใช่ตัวเรา แต่อาจเป็น

ความหยิ่ง
ความหลงตน
ความอยากเหนือกว่าคนอื่น
ความต้องการให้ทุกคนยอมรับ
ความคิดว่าตัวเองถูกเสมอ
และความรู้สึกว่า “ฉันไม่ต้องการใคร”

เพราะเมื่อสิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ จางลง หัวใจก็จะมีพื้นที่มากขึ้นสำหรับอัลลอฮ์ และเมื่อหัวใจกลับมาอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง เราจะไม่ได้กลายเป็นคนไร้ตัวตน แต่จะเป็นคนที่ รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่ใช่เจ้าของชีวิต แต่เป็นบ่าวของพระผู้เป็นเจ้าของชีวิต

🤲 ดุอาอ์

اللَّهُمَّ طَهِّرْ قُلُوبَنَا مِنَ الْكِبْرِ وَالْعُجْبِ وَالرِّيَاءِ، وَاجْعَلْنَا لَكَ عِبَادًا صَادِقِينَ

“โอ้อัลลอฮ์ โปรดชำระหัวใจของเราให้พ้นจากความหยิ่ง ความหลงตน และการโอ้อวด และโปรดทำให้เราเป็นบ่าวที่จริงใจต่อพระองค์”

บางทีการเดินทางที่ไกลที่สุดในชีวิต อาจไม่ใช่การเดินทางไปยังสถานที่ใด แต่คือการเดินทางจาก “ฉัน” กลับไปสู่ “บ่าว”

والله أعلم

The post เมื่อ “ฉัน” จางหาย สิ่งที่เหลืออยู่คือ “บ่าว” appeared first on Saman Loh.

ในยุคที่คำว่า “บูลลี่” (Bullying) กลายเป็นปัญหาใหญ่ในโรงเรียน ที่ทำงาน และโลกออนไลน์ เรามักพูดถึงเรื่องนี้ในมุมของจิตวิทยา กฎหมาย หรือสิทธิมนุษยชน

แต่ถ้ามองผ่านมุมของอิสลาม เราจะพบว่า…

อิสลามได้วางหลักในการป้องกันการบูลลี่ไว้อย่างชัดเจน ทั้งในอัลกุรอานและคำสอนของท่านนบี ﷺ

แม้จะไม่ได้ใช้คำว่า “Bullying” ซึ่งเป็นคำสมัยใหม่ แต่พฤติกรรมที่เราเรียกว่าการบูลลี่ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นการเยาะเย้ย ดูถูก เหยียดหยาม ตั้งฉายา ทำให้อับอาย หรือทำให้ผู้อื่นรู้สึกว่าตนเองไม่มีคุณค่า ล้วนอยู่ในสิ่งที่อิสลามห้าม

“อย่าเยาะเย้ยกัน”

อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِّن قَوْمٍ عَسَىٰ أَن يَكُونُوا خَيْرًا مِّنْهُمْ

“โอ้บรรดาผู้ศรัทธา! จงอย่าให้กลุ่มหนึ่งเยาะเย้ยอีกกลุ่มหนึ่ง เพราะบางทีพวกเขาอาจดีกว่าพวกนั้น”

(อัลกุรอาน ซูเราะฮ์อัลฮุญุร้อต 49:11)

ลองสังเกตคำพูดของอัลลอฮ์ให้ดี

พระองค์ไม่ได้เพียงบอกว่า “อย่าหัวเราะคนอื่น”

แต่พระองค์ให้เหตุผลว่า “บางทีคนที่เจ้ากำลังเยาะเย้ย อาจดีกว่าเจ้า”

นี่คือรากฐานสำคัญของการป้องกันการบูลลี่ในอิสลาม เพราะคนที่บูลลี่ผู้อื่น มักมีความรู้สึกบางอย่างอยู่ในใจว่า “ฉันดีกว่าเขา” “ฉันเก่งกว่าเขา” “ฉันสวยกว่าเขา” “ฉันรวยกว่าเขา” “ฉันมีสถานะดีกว่าเขา” จึงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์หัวเราะเยาะหรือทำให้คนอื่นต่ำต้อย

แต่อิสลามกลับสอนเราว่า เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าใครดีกว่าใครในสายตาของอัลลอฮ์?

เราเห็นเพียงรูปลักษณ์ภายนอก แต่อัลลอฮ์ทรงรู้ถึงหัวใจ การงาน และความจริงภายในของมนุษย์ทุกคน

ท่านนบี ﷺ สอนว่า “มุสลิมที่แท้จริง” คือใคร

นอกจากอัลกุรอานแล้ว ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ ยังวางหลักเรื่องนี้ไว้ชัดเจนผ่านหะดีษบทหนึ่งซึ่งถือเป็นหนึ่งใน “ญะวามิอุลกะลิม” (คำสอนสั้น ๆ ที่ครอบคลุมความหมายกว้างขวาง) ของท่าน

ท่านนบี ﷺ กล่าวว่า ผู้ที่เป็นมุสลิมอย่างแท้จริงคือผู้ที่คนอื่นปลอดภัยจากลิ้นและมือของเขา (บันทึกโดยอิมามบุคอรีและมุสลิม รายงานจากอับดุลลอฮ์ บิน อัมร์)

ลองคิดดูว่าคำสอนนี้ตรงกับปัญหาการบูลลี่แค่ไหน

“ลิ้น” ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแค่คำหยาบคาย แต่รวมถึงคำเยาะเย้ย คำล้อเลียน ฉายาที่ทำร้ายใจ คอมเมนต์ในโซเชียล และคำนินทาทุกรูปแบบ

“มือ” ไม่ได้หมายถึงแค่การทำร้ายร่างกาย แต่รวมถึงการพิมพ์ การกดแชร์ การส่งต่อภาพหรือคลิปที่ทำให้คนอื่นเสียหาย

ท่านนบี ﷺ ยังสอนอีกว่า ไม่มีใครในหมู่พวกเราจะเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริง จนกว่าเขาจะรักให้พี่น้องของเขาได้ในสิ่งที่เขารักให้ตัวเอง (บันทึกโดยอิมามบุคอรีและมุสลิม รายงานจากอนัส บิน มาลิก)

นี่คือมาตรฐานที่อิสลามวางไว้สูงมาก ไม่ใช่แค่ “อย่าทำร้ายคนอื่น” แต่ต้อง “ปรารถนาดีต่อคนอื่นเหมือนที่ปรารถนาดีต่อตัวเอง”

การบูลลี่ไม่ได้มีแค่การใช้กำลัง

เมื่อพูดถึงการบูลลี่ หลายคนอาจนึกถึงเด็กที่ถูกเพื่อนทำร้ายร่างกาย แต่การบูลลี่ไม่ได้มีเพียงการใช้กำลัง บางครั้งมันเริ่มต้นจากคำพูดเพียงคำเดียว

“อ้วน” “ดำ” “เตี้ย” “จน” “โง่” “บ้านนอก” “ไม่มีพ่อ” “ไม่มีแม่”

หรือแม้แต่การล้อชื่อ ล้อครอบครัว ล้อสำเนียง ล้อรูปร่าง ล้อความพิการ หรือเอาความผิดพลาดของใครบางคนมาทำให้เป็นเรื่องตลก

สำหรับคนพูด มันอาจเป็นเพียงเรื่องสนุก แต่สำหรับคนฟัง มันอาจกลายเป็นบาดแผลที่อยู่ในใจไปอีกหลายปี และบางครั้งคนที่กำลังหัวเราะอยู่หลายคนอาจไม่รู้เลยว่าคนที่ถูกหัวเราะกำลังกลับบ้านไปพร้อมกับน้ำตา

อิสลามห้ามแม้กระทั่งการตั้งฉายาที่เจ้าตัวไม่ชอบ

อัลลอฮ์ตรัสต่อไปว่า

وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ

“และจงอย่าเรียกกันด้วยฉายาต่าง ๆ ที่ไม่ดี”

(อัลกุรอาน ซูเราะฮ์อัลฮุญุร้อต 49:11)

การตั้งฉายาให้เพื่อนเพื่อความสนุก การเรียกคนอื่นด้วยชื่อที่เขาไม่ชอบ การนำจุดด้อยของใครบางคนมาตั้งเป็นชื่อเล่น หรือการเรียกชื่อที่ทำให้เขารู้สึกอับอายต่อหน้าคนอื่น สิ่งเหล่านี้อาจดูเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนพูด แต่ในมุมของอิสลาม ความรู้สึกและศักดิ์ศรีของคนอื่นเป็นเรื่องที่เราต้องระวัง

แล้วถ้า “เขาก็หัวเราะด้วย” ล่ะ?

นี่เป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่หลายคนมักพูด “เด็กก็เล่นกันแบบนี้แหละ” “ล้อกันสนุก ๆ” “เขาก็ไม่ได้โกรธนี่”

แต่เราต้องแยกให้ออกระหว่าง การหยอกล้อที่ทุกฝ่ายมีความสุข กับ การล้อที่ฝ่ายหนึ่งหัวเราะเพื่อปกปิดความเจ็บปวด

ถ้าเรารู้ว่าคำพูดของเราทำให้อีกคนเจ็บปวด อับอาย หรือรู้สึกด้อยค่า เราควรหยุด เพราะในอิสลาม ความเป็นพี่น้องไม่ได้หมายความว่า “ฉันมีสิทธิ์พูดอะไรก็ได้ เพราะฉันแค่ล้อเล่น” แต่หมายถึง “ฉันต้องระวังคำพูดของฉัน เพราะหัวใจของพี่น้องก็มีคุณค่า”

แล้ว Cyberbullying ล่ะ?

วันนี้การบูลลี่ไม่ได้จบลงเมื่อเด็กเดินออกจากโรงเรียน เพราะโทรศัพท์มือถือทำให้การบูลลี่สามารถตามเด็กกลับไปถึงบ้านได้ ข้อความในกลุ่ม คอมเมนต์ใน Facebook คลิป TikTok มีม ภาพตัดต่อ การประจาน การตั้งกลุ่มเพื่อหัวเราะเยาะใครบางคน หรือแม้แต่การแชร์เรื่องที่ทำให้ผู้อื่นเสียหาย

อัลลอฮ์ตรัสว่า

وَلَا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا

“และจงอย่านินทากันและกัน”

(อัลกุรอาน ซูเราะฮ์อัลฮุญุร้อต 49:12)

โลกเปลี่ยนไป เทคโนโลยีเปลี่ยนไป แต่หลักศีลธรรมไม่ได้เปลี่ยน สิ่งที่เมื่อก่อนเราพูดกันในวงเล็ก ๆ วันนี้อาจถูกส่งต่อไปถึงคนหลายพันคนได้ในเวลาไม่กี่วินาที ดังนั้นยิ่งเรามีเทคโนโลยีมากเท่าไร เรายิ่งต้องมีตักวาในการใช้คำพูดมากขึ้นเท่านั้น

บทเรียนสำหรับพ่อแม่ ครู และผู้ใหญ่

เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาของเด็กเท่านั้น บางครั้งเด็กเรียนรู้การบูลลี่จากผู้ใหญ่ เมื่อผู้ใหญ่หัวเราะเยาะรูปร่างของคนอื่น พูดถึงคนจนด้วยความดูถูก ล้อสำเนียงของคนอื่น หรือเอาความผิดพลาดของใครมาพูดซ้ำ ๆ เด็กกำลังเรียนรู้ว่า “การทำให้คนอื่นอับอายเป็นเรื่องตลก”

ดังนั้นสิ่งที่ควรสอนลูกจึงไม่ใช่แค่ “อย่าไปแกล้งเพื่อน” แต่คือ “อย่าทำให้หัวใจของคนอื่นเจ็บ” ไม่ใช่แค่ “อย่าพูดคำหยาบ” แต่คือ “คำพูดของเรามีความรับผิดชอบ” และไม่ใช่แค่ “อย่าหัวเราะคนอื่น” แต่คือ “เราไม่มีทางรู้ว่าใครมีคุณค่ามากกว่าใครในสายตาของอัลลอฮ์”

และที่สำคัญ ต้องสอนเด็กว่า ถ้าเห็นเพื่อนกำลังถูกบูลลี่ อย่ายืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ จงช่วยหยุดมัน จงยืนข้างคนที่กำลังถูกทำร้าย จงบอกผู้ใหญ่ จงปกป้องเพื่อน เพราะการนิ่งเฉยต่อความอยุติธรรม บางครั้งก็ทำให้ความอยุติธรรมดำเนินต่อไป

หากเราต้องการสร้างสังคมที่ไม่มีการบูลลี่ เราอาจต้องเริ่มต้นจากคำถามง่าย ๆ ว่า วันนี้เรากำลังบูลลี่ใครอยู่หรือเปล่า?

บางทีคนที่เราหัวเราะเยาะ อาจเป็นคนที่อัลลอฮ์รักมากกว่าเรา

นี่คือบทเรียนที่งดงามที่สุดจากอัลกุรอาน 49:11

เราอาจเห็นคนหนึ่งแล้วคิดว่าเขาไม่เก่ง ไม่สวย จน หรือไม่มีความสามารถ แต่เราไม่รู้เลยว่า เขาอาจเป็นคนที่ละหมาดด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์กว่าเรา อดทนมากกว่าเรา ช่วยเหลือผู้คนมากกว่าเรา ร้องไห้ต่ออัลลอฮ์ในยามค่ำคืนมากกว่าเรา และอาจเป็นคนที่อัลลอฮ์ทรงรักมากกว่าเรา

ดังนั้น จงอย่าตัดสินคุณค่าของมนุษย์จากสิ่งที่ตาเรามองเห็น

การต่อต้านการบูลลี่ เริ่มต้นจากอีมาน

การแก้ปัญหาการบูลลี่ไม่ใช่เพียงการติดกล้องวงจรปิดในโรงเรียน ไม่ใช่เพียงการลงโทษเด็กที่ทำผิด และไม่ใช่เพียงการออกกฎเพิ่มขึ้น สิ่งเหล่านั้นอาจจำเป็น แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือ การสร้างหัวใจของมนุษย์

สร้างเด็กที่รู้จักเกรงกลัวอัลลอฮ์ รู้จักเคารพผู้อื่น รู้ว่าความแตกต่างไม่ใช่เหตุผลในการดูถูก และกล้าปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า

เพราะถ้าเราสร้างเพียง “เด็กที่กลัวการถูกลงโทษ” เขาอาจไม่บูลลี่เมื่อมีครูอยู่ตรงหน้า แต่ถ้าเราสร้าง “เด็กที่มีอีมานและตักวา” เขาจะไม่บูลลี่ แม้ไม่มีใครกำลังมองเขาอยู่

ก่อนจะหัวเราะใคร ลองถามตัวเองสักครั้ง

ถ้าคนที่เรากำลังหัวเราะคือคนที่อัลลอฮ์ทรงรักมากกว่าเรา…เรายังจะหัวเราะอยู่ไหม?

ก่อนจะพิมพ์คอมเมนต์ที่ทำร้ายใคร ก่อนจะส่งภาพของใครไปให้เพื่อนหัวเราะ ก่อนจะตั้งฉายาให้ใคร ก่อนจะเอาความผิดพลาดของใครมาทำเป็นเรื่องตลก ลองหยุดสักหนึ่งวินาที แล้วถามตัวเองว่า “ถ้าคำพูดนี้ถูกบันทึกไว้ในวันกิยามะฮ์ ฉันยังอยากพูดมันอยู่หรือไม่?”

เพราะบางครั้ง คำพูดที่ทำให้คนทั้งห้องหัวเราะ อาจเป็นคำพูดที่ทำให้ใครบางคนร้องไห้ทั้งคืน และในอิสลาม การรักษาหัวใจของมนุษย์ ก็เป็นส่วนหนึ่งของการรักษาอีมานของเรา

🤲 ข้อคิดส่งท้าย

อย่าดูถูกใครเพียงเพราะเขาแตกต่างจากเรา อย่าเยาะเย้ยใครเพียงเพราะเขาอ่อนแอกว่าเรา และอย่าคิดว่าตัวเองดีกว่าใคร เพราะเราไม่รู้เลยว่าใครคือคนที่ดีที่สุดในสายตาของอัลลอฮ์

“บางทีผู้ที่ถูกเยาะเย้ย อาจดีกว่าพวกเขา” อัลกุรอาน 49:11

📖 อ่านต่อ: เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกทำร้ายและยังปล่อยวางไม่ได้ไหม? ลองอ่าน การให้อภัย ปลดปล่อยตัวเราเอง ต่อจากบทความนี้

💬 อยากชวนคุณลองคิดดูสักนิด — วันนี้มีใครในชีวิตคุณที่อาจกำลังเจ็บปวดจากคำพูดของใครอยู่หรือเปล่า? ลองทักไปถามเขาสักคำ หรือถ้าบทความนี้โดนใจ ลองแชร์ให้พ่อแม่ ครู หรือเพื่อนที่มีลูกวัยเรียนได้อ่านด้วยกันนะครับ

เรียนรู้และเข้าใจอิสลาม เพื่อชีวิตที่ดีกว่า

— สมาน เลาะ นักคิด • ผู้สร้างแรงบันดาลใจ

The post อิสลามกับการบูลลี่ appeared first on Saman Loh.